του Χρήστου Σπίγκου
Σαράντα επτά χρόνια από τότε, και ακόμα συνεχίζεται η κουβέντα εν είδει δίκης των γεγονότων του λαϊκού ξεσηκωμού σε Αθήνα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Ιωάννινα. Δηλαδή, όπου υπήρχαν Πανεπιστήμια. Η τελική κορύφωση έγινε στο ΕΜΠ, όπου είχαμε τα εν ψυχρώ εγκλήματα του στρατιωτικού δικτατορικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967.
Η θεαματική μαζική λαϊκή αντίδραση κατά του καθεστώτος, ταυτόχρονα στις φοιτητουπόλεις της χώρας, δείχνει ότι την πρωτοπορεία του αγώνα την είχε το τότε φοιτητικό κίνημα. Ένα εξελισσόμενο αντιστασιακό κίνημα από την επομένη του πραξικοπήματος με εκατοντάδες συλληφθέντες και βασανισθέντες από το αλήστου μνήμης «Σπουδαστικό» της Ασφάλειας με επικεφαλής στην Αθήνα τον Καραπαναγιώτη και αρχιβασανιστές τους Κραβαρίτη, Μάλιο, Μπάμπαλη και άλλους δευτεροκλασάτους.
Το φοιτητικό αντιστασιακό κίνημα το 1973 είχε μεγάλη λαϊκή απήχηση και συμμετοχή, παρά τον φόβο που προξενούσαν οι αθρόες συλλήψεις, τα βασανιστήρια και ο χαφιεδισμός.
Η εικόνα του κόσμου που συνέρρεε από την Τετάρτη στο ΕΜΠ για να μεταφέρει τρόφιμα στους εγκλείστους, και αργότερα φάρμακα, έδινε την ελπίδα της απελευθέρωσης.
Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή τρεις ημέρες αγώνα για τη Δημοκρατία.
Το βράδυ της Παρασκευής, ξημερώνοντας 17 Νοέμβρη, γράφτηκε το τραγικό τέλος του ξεσηκωμού, και η αρχή του πανικού των «γενναίων» επίορκων στρατιωτικών, που οδήγησε σε εθνική τραγωδία και εκκωφαντική πτώση.
Έκτοτε αρχίζει μια κουβέντα με έντονο τον αντιφατικό χαρακτήρα.
Μερικά από όσα ακούγονται από τότε:
1) Το Πολυτεχνείο είναι μύθος της Αριστεράς. Και οι νεκροί αμφισβητούμενοι, με την απάνθρωπη επωδό ότι δεν σκοτώθηκε κανένας μέσα στο Πολυτεχνείο. Δηλαδή η βαρύτητα μιας εν ψυχρώ δολοφονίας, πχ του Λαδά, κρίνεται με τοπογραφικούς όρους.
2) Η Δικτατορία δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο, αλλά από την τραγωδία της Κύπρου.
3) Ήταν μια προβοκάτσια υποκινούμενη από τον Ιωαννίδη.
4) Η μεταπολιτευτική κατάσταση στα Πανεπιστήμια αποδεικνύουν το αποκρουστικό πρόσωπο της Αριστεράς και των «παραφυάδων» αυτής.
Η παράδοξη συνέχεια μιας τέτοιας απαξιωτικής προσέγγισης είναι να διεκδικούν όλοι οι πολιτικοί χώροι μερίδιο τιμητικής συμμετοχής.
Σ’ έναν λαϊκό ξεσηκωμό συμμετέχουν οι πάντες. Αυτό δείχνει ότι δεν είναι παραμύθι της ευφάνταστης Αριστεράς, αλλά ιστορία του Ελληνικού Λαού με μπροστάρηδες τους φοιτητές και τη νέα γενιά της εποχής. Συμμετείχαν φοιτητές, μαθητές, αντιπροσωπείες από παντού με χαρακτηριστική εκείνη των Μεγάρων Αττικής, απλοί πολίτες που μαζευόντουσαν έξω από το ΕΜΠ στη Αθήνα, και τα Πανεπιστήμια των άλλων πόλεων, όπως αυτό συνέβη στη Νομική στην οδό Σόλωνος τον προηγούμενο Φεβρουάριο.
Η ιστορία φυσικά, θα καταγράψει την επίσημη στάση ηγεσιών και πολιτικών ηγετών, εντός ή εκτός Ελλάδος, όπως αυτή αποτυπώθηκε σε γραπτά μηνύματά τους, στο βαθμό που υπήρχαν τέτοια μηνύματα και από ποιους.
Το μεταπολιτευτικό κλίμα στα ΑΕΙ ήταν πράγματι ιδιαίτερα φορτισμένο, με την εμφάνιση και ακραίων συμπεριφορών.
Αν όμως, απαξιώνουμε μια επανάσταση ή έναν λαϊκό ξεσηκωμό, λαμβάνοντας υπ’ όψιν μόνο τα εκ των υστέρων απότοκα ενός εφτάχρονου συσσωρευμένου κοινωνικού θυμού, νομίζω ότι αδικούμε το γεγονός, στο οποίο συνομολογούμε ότι συμμετείχαν πολίτες από όλους τους πολιτικούς χώρους.
Ας μου επιτραπεί καθ’ υπερβολή να αναφερθώ ότι Μεγάλα Ιστορικά Γεγονότα που σφράγισαν την πορεία της ανθρωπότητας περιέχουν, τόσο κατά τη διάρκεια, όσο και μετά, περίοδο τρομοκρατίας, ανομολόγητα εγκλήματα και εμφύλιες συρράξεις που κινδύνευσαν να ακυρώσουν το τελικό μεγαλειώδες αποτέλεσμα.
Όπως λοιπόν εορτάζουμε και τιμούμε αυτά τα γεγονότα με παγκόσμιο βεληνεκές και πανανθρώπινο χαρακτήρα, κρίνω ότι πρέπει να δώσουμε τέλος στις «δίκες», στο εδώλιο των οποίων κάθεται μόνη η ιστορία, και ενωμένοι να δίνουμε κάθε χρόνο την υπόσχεση της συνέχειας και της συνέπειας.