Του Χρήστου Σπίγκου
Όταν δεν σε πείθω, φωνάζω τον «στρατό» μου.
Όταν δεν μ’ ακούς, κραυγάζω.
Η θνήσκουσα «μεγάλη» μας ιδέα ασχολείται με τα μικρά και τα ασήμαντα. Με κατευθυνόμενες σταυροδοσίες που εξασφαλίζουν το εφήμερο και βαθαίνουν τη συλλογική λοβοτομή.
Η πολυπόθητη πλειοψηφία που πέτυχα δυναμώνει τον τοίχο που με χωρίζει από το φως.
Δεν μ’ ενδιαφέρει η γνώμη σου, ζω για το χειροκρότημά σου.
Μέλημά μου το αξίωμα και όχι το καθήκον. Το θεαθήναι και όχι η ουσία.
Η ματαιοδοξία, σκοπός ζωής και φάρος κομματικής πορείας.
Οι απέξω ούτε ακούν, ούτε βλέπουν.
Προσκυνούν την άδεια μου στολή, και αυτό μου αρκεί.
Το ψέμμα μου έχει κοντά ποδάρια, αλλά είναι γερά και με βαστούν.
Το βιβλίο, που κάποτε μου χάρισες κι εμένα, γέμισε λευκές σελίδες, γιατί τα γράμματα έφυγαν από ντροπή.
Τι κι αν πέθανε ο Γαΐτης.
Μας σώζουν τ’ ανθρωπάκια του.